“สิ่งที่เป็นอุปสรรคสำหรับคนพิการ ที่ทำให้หางานลำบาก ก็คือ ‘คำว่าพิการ’ ไม่ใช่ ‘ความพิการ’”
“วันนั้นผมพาแฟนไปเดินตลาดนัด แล้วขากลับ ขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงแยกอุดมสุข เห็นไฟแดง ผมก็เบรกตามปกติ แต่ถนนลื่น ล้อมันปัด ผมกลัวว่าถ้าล้ม แฟนจะเจ็บ เลยเอาเท้าขวากระทืบพื้น ถีบเพื่อให้รถดีดตัวขึ้น ซึ่งไม่เจ็บไม่ปวดอะไร
.
“จนผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน จู่ ๆ ข้อเท้าขวาผมบวม มันจะบวมตอนกลางวัน แล้วเย็นมันยุบ พอเช้าเราเดินมันบวม เย็นมันยุบอยู่แบบนี้ ผมก็คิดว่า เออ เพราะผมตัวใหญ่ ทำงาน เดินมาก เลยบวม
.
“แต่วันนึงมันเกิดบวมแล้วไม่ยุบ กลางคืนยังบวมอยู่ แล้วถึงเช้าวันต่อมา หนองแตก ผมเลยไปโรงพยาบาล ต้องรีดหนองอยู่สามวันครับ แต่ไม่หมดสักที หมอเลยบอก 'หมอขอแล้วกัน' พอคำนี้มาผมรู้ทันทีว่า ต้องโดนตัด
.
“ซึ่งผมเฉย ๆ ครับ ไม่คิดมากอยู่แล้ว ผมคิดแค่เรื่องครอบครัว ก็คือแฟน เอากันตรง ๆ ผมไม่กังวล เพราะแฟนเป็นกำลังใจที่ดีมาตลอด เราคบกันมาตั้งยี่สิบเอ็ดปี เขาเป็นแรงผลักดันให้ผมต้องสู้ ต้องลุย ต้องหาเงิน ผมทำงานมาทั้งชีวิต พ่อแม่ผมตายตอนผมอายุสิบแปด สิบเก้า ผมก็เลี้ยงตัวเองเรื่อยมา ถึงขาขาด พอผมใส่ขาเทียมแล้ว ผมต้องกลับไปเป็นเสาหลักให้แฟนได้ แฟนผมต้องอยู่ดี ต้องสบาย
.
“แต่... พอตัดขาแล้วจริง ๆ ผมกลัวจะไม่สามารถยืนแรปสติกเกอร์รถทั้งคันด้วยตัวคนเดียวเหมือนเดิม ผมไม่สบายใจ ที่ผมทำงานได้เท่ารุ่นน้อง แล้วค่าแรงเยอะกว่า มันเกิดความคิดว่า ‘นี่กูเอาเปรียบเขา’ เลยออก
.
“ผมกับแฟนย้ายไปอยู่ห้องแถวที่พ่อแม่เขาเป็นเจ้าของ แล้วพอไปอยู่ที่นั่น ได้ขาเทียมมา ผมก็ลงทุนขายหม่าล่าที่ตลาดนัด แต่ขายไปได้หกเดือน เจอโควิด ล็อกดาวน์ พยายามยื้อได้เดือนกว่า ๆ ครับ แต่ก็จบตามระเบียบ
.
“พอทุนหมด แฟนผมต้องไปทำงานโรงงาน ส่วนผมก็พยายามหางาน แต่ไม่ได้สักที สุดท้าย เลยมีหน้าที่แค่ขับรถรับส่งแฟนเช้าเย็น มันน่าจะเป็นช่วงนี้แหละครับ ที่เขา... ไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่น แล้วก็ย้ายออกไป
.
“ส่วนผมยังพักอยู่ที่เก่า อยู่โดยไม่ได้จ่ายค่าเช่าห้อง กินข้าววันละสองมื้อ พม. ก็เลยลงมาดู บอกว่ามีคนร้องเรียน เขาจะให้ผมไปอยู่สถานสงเคราะห์ แต่ผมดื้อ ไม่ไป ทีนี้ลูกของลุงก็เข้ามาคุยกับผม เพราะเขาไม่เข้าใจว่า ทำไมผมถึงไม่ไปกับ พม. ผมเลยพูดว่า ‘ถ้าติดเตียง ชีวิตไม่คิดอะไรแล้ว ผมคงไปอยู่ได้ แต่ผมไม่ใช่ ผมต้องการงาน’ พอเขาได้ฟังอย่างนั้น ก็ติดต่อ โครงการกาลพลิก ของมูลนิธิกระจกเงาให้
.
“ครั้งแรกที่โครงการลงพื้นที่มาดูผม ผมคิดว่าเขาคงแค่เอาชุดยังชีพมาให้มั้ง แต่ผมก็บอกกับตัวเองว่าผมไม่ได้ขอสิ่งเหล่านี้ ผมของาน ไม่ได้ขอทาน ผมขอแค่โอกาส เขาก็รับปากว่าจะจัดการให้ ผมเลยใช้คำสัญญาของเขาเป็นที่ยึดเหนี่ยว กลับมาฟิตร่างกายด้วยการเดิน เพราะก่อนหน้านี้ผมเอาแต่นอนอยู่ในห้อง นอนคิดว่า ‘กูจะทำยังไงกับชีวิต’ สมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่รับ แล้วก็ปล่อยขาข้างซ้ายให้เล็กไปเลย รู้สึกเครียด อยากตาย
.
“แต่ทุกวันนี้ชีวิตเปลี่ยนไปเหมือนฟ้ากับเหว ผมมีงานทำแล้วครับ รับหน้าที่ซ่อมวีลแชร์แล้วก็ลงเยี่ยมผู้ป่วยติดเตียงตามบ้าน มีเงินเช่าห้องอยู่เอง มีเงินกินข้าวสามมื้อ แล้วก็เสื้อผ้า ตั้งแต่ขาขาดมาหกปี ผมใส่ชุดเดิม ๆ เก่า ๆ ไม่เคยซื้อเสื้อซื้อกางเกงใหม่เลย พอผมได้งานทำ ก็มีเงินซื้อเสื้อผ้าใหม่ทั้งชุด
.
“เมื่อก่อนผมเป็นคนชอบแต่งตัวครับ ผมแต่งตัวแนวฮิปฮอปแนวสตรีทอยู่แล้ว แต่พอมีแฟนก็หยุด ไม่ซื้อ ความสุขทั้งหมด ทุกอย่างไปลงที่เขา ผมไม่ได้สนใจตัวเองเลย หาเงินมาได้ก็ให้เขาเก็บ ให้เขาจัดการ แต่ตอนนี้ ผมได้เริ่มต้นใหม่กับตัวเอง
.
“อีกสองปีผมจะอายุห้าสิบแล้วครับ
.
“แต่รู้สึกเหมือนได้กลับไปอายุยี่สิบห้าอีกครั้ง”
_______________
คุณนุ ชายผู้เชื่อว่า คนพิการที่มีศักยภาพ ควรได้รับโอกาสในการจ้างงาน