
“สิ่งที่ผมอยากจะบอกกับเพื่อนคนพิการที่กำลังหางานอยู่ ผมว่ามันต้องมีใจสู้ประมาณนึงครับ เพราะว่าพอเราพิการ เราจะหางานยากกว่าคนอื่นมากขึ้น จนทำให้เราเกิดกังวลหรือว่าเครียดได้เลย แต่ยังไง เราต้องมีใจสู้ครับ”
“หลังเรียนจบมา แล้วต้องหางานทำ ผมค่อนข้างกังวลครับ เพราะตัวเองเป็นคนพิการ สายตาเลือนราง การออกไปใช้ชีวิตในสังคมใหม่ ๆ ในโลกกว้าง เลยน่ากลัว
.
“ต่างจากตอนเรียนมหา’ลัย ด้วยความที่สังคมค่อนข้างดี เปิดกว้างให้ผมไปทำกิจกรรม ทำค่าย ผมได้เป็นประธานค่าย คอยดำเนินการ ประสานงานทุกอย่าง ได้ตัดสินใจ ได้แสดงออกถึงสภาวะความเป็นผู้นำ
.
“แต่โลกข้างนอก โอกาสที่ผมจะได้ทำสิ่งต่าง ๆ มันยากขึ้น
.
“ผมไปหางานในกลุ่มเฟซบุ๊กหางานสำหรับคนพิการ แล้วก็ส่งเรซูเม่ตามเว็บไซต์หางานทั่วไป ใช้เวลาประมาณสองเดือน ก็ได้งานในฝ่ายบุคคลที่บริษัทขนส่ง
.
“เร็วอยู่ครับ (หัวเราะ) เลยคิดว่ามันก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่กังวล ดีใจที่ได้งานเร็ว รู้สึกว่าเราก็มีความสามารถนะ มันก็ไม่แย่...
.
“แต่พอทำไปสักพัก ระยะเวลานึง น่าจะประมาณสองสามสัปดาห์
.
“ผมก็ลาออก
.
“มันกดดันมากครับ มันบั่นทอนภาวะจิตใจ เหมือนทุกสิ่งไม่เอื้ออำนวยต่อเราเลย เขารับคนพิการเข้าไปทำงานก็จริง แต่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะให้เราทำงานได้ ไม่มีพื้นที่ให้เราได้แสดงศักยภาพจริง ๆ
.
“ยกตัวอย่างเช่น คอมพิวเตอร์ของบริษัท ไม่มีโปรแกรมอ่านหน้าจอสำหรับผู้ใช้ที่มีปัญหาทางสายตา เขาปฏิเสธ ไม่ได้ให้ผมลงโปรแกรมเอง แต่ฝ่ายเทคนิคของบริษัทก็ลงไม่เป็น เขาเลยบอกให้ผมใช้แบบนั้นไปก่อน ซึ่งมันใช้ยากมาก ผมมองเห็นไม่ชัด ต้องดูใกล้ ค่อนข้างลำบาก
.
“จากที่คิดว่าเราคงทำได้ คิดว่าบริษัทที่รับคนพิการเข้าทำงาน เขาคงจะเข้าใจในสิ่งที่เราเป็น แต่ว่าสุดท้าย เขาอาจจะไม่ได้เข้าใจขนาดนั้น
.
“ตอนไปลาออก หนักใจครับ หนักใจมาก ผมรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก ๆ ว่า ทำไมถึงทำไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้ รู้สึกแย่ หลังลาออก ผมเหนื่อยใจ กายไม่ได้เหนื่อยนะครับ มันเหนื่อยที่จิตใจ เลยพักไปประมาณเดือนนึง
.
“ซึ่งพอกลับมาหางานอีกรอบ โอ้โห คราวนี้ไม่ได้เลยครับ วนเวียนอยู่นาน วุ่นวาย ว่างเปล่า ไม่รู้จะไปทางไหน สับสนไปหมด
.
“จนทีนี้ ช่วงเดือนสิงหา เช้าวันนั้น เจ้าหน้าที่จากโครงการกาลพลิก มูลนิธิกระจกเงา ที่ผมเคยไปฝึกงาน เขาติดต่อมาสอบถามว่าได้งานหรือยัง ‘สนใจมาทำงานที่กระจกเงาไหม’
.
“ผมก็เลยตอบไปว่า ‘สนใจ’
.
“ทุกวันนี้ ผมได้รับหน้าที่บริหารจัดการเคสในโครงการ พูดคุย รับฟัง สอบถามข้อเท็จจริง ประเมิน ประสานงาน ช่วยเหลือเรื่องสวัสดิการ สิ่งที่เขาควรได้รับ แล้วก็มีออกแบบกิจกรรม เช่นกิจกรรม “เพื่อนพาไป” ที่จะพาคนพิการออกไปใช้ชีวิต ไปทำสิ่งต่าง ๆ เหมือนที่คนทั่วไปทำกัน เช่นพาไปดูหนัง ไปกินข้าว
.
“การได้มาอยู่ในโครงการกาลพลิก ทำให้ผมรู้สึกมีคุณค่า มันแสดงให้เห็นว่า ผมเองก็สามารถทำงานได้ (ยิ้ม)
.
“ผมอยากทำให้โครงการโตขึ้นอีกในหลาย ๆ ด้าน ทั้งการช่วยเหลือเคส หรือการดำเนินกิจกรรม ให้มันรองรับคนพิการได้มากขึ้น พาคนพิการไปในที่ที่พวกเขาไม่เคยไป ออกไปใช้ชีวิต พาไปรับประสบการณ์ที่เขาอาจเคยคิดว่า คงมีแต่คนปกติเท่านั้นถึงจะทำได้
.
“ทั้งที่ความเป็นจริง ถ้าสภาพแวดล้อมมันเอื้อ คนพิการ ก็สามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้เหมือนกัน”



