““งาน” และ “รายได้” คือคำตอบ แต่งานที่มั่นคง งานที่เหมาะสมกับบริบท รายได้ที่มากพอจะนำไปสู่การจัดการชีวิตให้ได้มีที่อยู่ที่กินที่ดี คือรายละเอียดที่จะต้องทำให้เกิดขึ้น”
จ้างวานข้าเริ่มต้นขึ้นเมื่อปี 2563
.
ปีนั้นเป็นช่วงที่รัฐบาลสั่งล็อกดาวน์ จากสถานการณ์โควิดแพร่ระบาด ช่วงนั้นมีคนจนเฉียบพลันหลายคน และพวกเขาหลายคนต้องมานอนข้างถนน เพราะตกงาน เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าห้อง เพราะไม่สามารถกลับสู่บ้านได้
.
30% เป็นตัวเลขของคนไร้บ้านที่เพิ่มขึ้นมาจากเดิม หลายคนมีแนวโน้มจะต้องใช้ชีวิตไร้บ้านต่อไปอีกนานแสนนาน มูลนิธิกระจกเงาจึงถือโอกาสนี้ คิดอ่านหาเครื่องมือที่คิดว่าจะทรงประสิทธิภาพที่สุดในการแก้ไขปัญหาคนไร้บ้าน และเราค้นเจอ
.
“งาน” และ “รายได้” คือคำตอบ แต่งานที่มั่นคง งานที่เหมาะสมกับบริบท รายได้ที่มากพอจะนำไปสู่การจัดการชีวิตให้ได้มีที่อยู่ที่กินที่ดี คือรายละเอียดที่จะต้องทำให้เกิดขึ้น
.
ปีนี้เรามีจำนวนสมาชิกจ้างวานข้าอยู่ที่ 293 คน
.
เป็นคนไร้บ้าน จำนวน 34 คน คิดเป็น 12% (34คน เป็นคนที่เข้ามาทำงานได้1-2เดือน)
.
เป็นคนจนเมือง จำนวน 149 คน คิดเป็น 51% (ในจำนวนนี้เป็นผู้สูงอายุ 119 คน คิดเป็น 80%)
.
เป็นคนไร้บ้านที่เปลี่ยนผ่าน (อดีตคนไร้บ้าน) จำนวน 110 คน คิดเป็น 38%
.
ที่จริงเรามีคนไร้บ้านที่เข้าสู่การเปลี่ยนผ่าน มีทั้งหมด 158 คน แต่เหลือที่ทำงานในระบบ 110 คน
.
โดยมีสาเหตุ
- กลับภูมิลำเนา 5 ราย
- ขาดการติดต่อ 5 ราย
- ได้งานที่อื่น 7 ราย
- ติดสุราเรื้อรัง 5 ราย
- ปัญหาพฤติกรรม 8 ราย
- ปัญหาสุขภาพกาย 6 ราย
- ปัญหาสุขภาพจิต 4 ราย
- ได้เป็นเจ้าหน้าที่มูลนิธิกระจกเงา 4 ราย
- เสียชีวิต 4 ราย
.
ในอนาคต…เราพยายามอย่างที่สุดที่จะเพิ่มให้เกิดพื้นที่การจ้างงานให้ได้มากที่สุด อย่างน้อยก็เริ่มจากอีก 1 เท่าตัว
.
พวกเราฝันไว้ และ อยากฝันให้จนจบเรื่องและให้ได้เกิดขึ้นจริง เหมือนที่คนไร้บ้านคนหนึ่งเคยเล่าให้เราได้ฟังในวันที่เขาได้มีห้องเช่าเป็นของตัวเองว่า “พอมีห้องเช่า ตอนนอนแล้วฝัน ผมได้ฝันจนจบเรื่องเป็นครั้งแรก”