“การออกมาใช้ชีวิตข้างนอกช่วยเติมเต็มเราได้ ทำให้เห็นว่าโลกใบนี้ยังมีความสวยงามอีกมากมาย”
“รถเราถูกคู่กรณีเฉี่ยวจนเสียหลัก หมุนไปชนแบริเออร์ ตอนนั้นเราไม่ได้หมดสติ มองเห็นขาตัวเองทั้งสองข้าง เห็นว่ายังอยู่ แต่ไม่สามารถสัมผัสรับรู้ถึงมันอีก
.
“เราเป็นอัมพาตตั้งแต่ช่วงล่างลงไป
.
“เหตุการณ์เกิดตอนเรากำลังเรียนวิศวกรรมชีวการแพทย์ ประมาณปีสามขึ้นปีสี่ ทีแรกเราคิดว่าคงไม่กลับไปเรียนต่อ เพราะไม่รู้ว่าจะกลับไปเรียนยังไง พิการแล้ว ไม่คิดว่าการกลับไปเรียนจะเป็นเรื่องที่ทำได้
.
“เราเป็นซึมเศร้า และมองว่าความพิการมันพรากความเป็นคนไปจากเรา ช่วงแรกเลยไม่ยอมทำบัตรคนพิการ เราไม่อยากเป็นคนพิการ การมีบัตรคนพิการหมายความว่า ‘ฉันเป็นคนพิการแล้ว’ แต่เราบอกตัวเองว่า ‘ฉันจะต้องกลับมาเดินให้ได้’
.
“ต้องใช้เวลาพักฟื้นหนึ่งปีเต็ม อยู่แต่บ้าน โรงพยาบาล กับศูนย์ฟื้นฟู ไม่ได้ออกไปไหนเลย จนวันหนึ่งรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว แล้วเพื่อนก็มาหา บอกว่า ‘ปะ เดี๋ยวพาไปเที่ยว’
.
“เป็นเพื่อนผู้หญิงสองคนที่ไม่รู้หรอกว่าต้องยกวีลแชร์ยังไง เอาใส่รถยังไง แต่เราเรียนรู้กันไปผ่านความผิดพลาด ตอนนั้นจำได้ว่าไปเอเชียทีค เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปีที่ออกไปเที่ยว ได้แต่งตัวเหมือนคนปกติ แต่นั่งวีลแชร์ไปนะคะ แล้วก็แต่งหน้า เพื่อนแต่งให้ ซึ่งพอไปถึงแล้วเรารู้สึกว่า
.
“เฮ้ย! มันก็ใช้ชีวิตได้นี่หว่า แล้วที่ผ่านมาเรากลัวอะไรกันนะ
.
“เมื่อก่อนเรามองความพิการในด้านลบ แต่เราพบว่าความพิการมันนิยามแค่เพียงร่างกาย ไม่ได้กำหนดคุณค่าของตัวเรา
.
“ปัจจุบันเราเรียนจบปริญญาโทด้านฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ ทำงานในองค์กรที่มีพนักงานเป็นคนพิการหลายร้อยคน
.
“การออกมาใช้ชีวิตข้างนอกช่วยเติมเต็มเราได้ ทำให้เห็นว่าโลกใบนี้ยังมีความสวยงามอีกมากมาย
.
“เราชอบใช้ชีวิตแบบผจญภัย ไปทุกที่ ไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียว ไปดำน้ำ เล่นกีฬา ทำทุกอย่างเลย ซึ่งกิจกรรมแต่ละอย่างมันใช้ข้อมือเป็นหลัก ไม่ว่าจะเข็นรถ ยกตัว ถัดตัว พอทำซ้ำ ๆ เจ็ดแปดปี ข้อมือก็อักเสบ
.
“ช่วงแรกคิดว่าไม่เป็นไรหรอก ไปฉีดสเตียรอยด์เข้าเส้นเอ็นก็หาย จนกลางปีที่ผ่านมา เดินทางไปเกาหลีกับเพื่อน แล้วเกิดอุบัติเหตุ ข้อมือขวาอักเสบหนักจนใช้ไม่ได้ หมอที่เกาหลีถามว่า ‘คุณไม่คิดจะใช้วีลแชร์ไฟฟ้าเลยเหรอ’ เราบอกหมอว่า ไม่ เราไม่ใช้ เรายังโอเคอยู่
.
“พอกลับมาถึงไทย เราไปโรงพยาบาล ขอให้หมอช่วยฉีดยา แต่หมอบอกว่าฉีดไม่ได้แล้ว ต้องผ่าตัด แล้วหมอก็จับผ่า เลาะเอาปลอกหุ้มเอ็นแขนขวาออกหมด จากนั้นบอกให้ใช้วีลแชร์ไฟฟ้านะ พูดเหมือนหมอที่เกาหลี เพราะถ้าไม่ใช้ แขนซ้ายเราจะต้องรับภาระหนัก อาจทำให้อักเสบตามไปอีกข้าง
.
“หลังจากผ่าตัดมา เราก็ไม่ออกไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อน เพราะรู้สึกว่ามันยาก ขนาดเข็นวีลแชร์ขึ้นทางลาดเองยังแทบไม่ไหว มันเจ็บจี๊ดตรงข้อมือที่ผ่า สุดท้ายเลยคิดถึงกิจกรรม “แชร์กัน" ของโครงการกาลพลิก ที่เพื่อนรุ่นพี่เคยแนะนำ เขาลองมายืมวีลแชร์ไฟฟ้าไปใช้แล้วบอกต่อว่าดี
.
“วีลแชร์ไฟฟ้าเป็นอุปกรณ์หนึ่งที่จำเป็นสำหรับคนพิการทางการเคลื่อนไหว ถ้ามี เราคิดว่าน่าจะออกมาใช้ชีวิตง่ายขึ้น แล้วก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ ได้
.
“ซึ่งการไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ
.
“มันสามารถช่วยเยียวยาภาวะข้างในของเรา”
.
_______________
คุณสตางค์ ฐิตาภา ธนวสุมงคล
หญิงสาวผู้ไม่ยอมให้ข้อจำกัดทางกายมาขัดขวางไม่ให้เธอออกไปใช้ชีวิต