“คัดถุงยัดถุงนี่ถนัดเลย ร่างกายเรามันไม่ได้แข็งแรงหรอก แต่ก็ทำจนสุดแรงนั่นแหละ ถ้าไปทำอย่างอื่นก็คงไม่ได้หรอก เขาคงไม่รับ เราสูงอายุแล้ว ทำงานไปสักพักจนเช่าห้องได้ ป้าพูดตรงๆ เลยนะ อย่างมะม่วงสุก 5 ปีที่ผ่านมาไม่เคยได้แตะ เพราะไม่มีใครซื้อให้กิน เพิ่งมาได้กินเพราะมีเงินจากการทำงานตรงนี้นี่แหละ อันไหนพอมีกำลังซื้อก็ซื้อกินเองเลย”
วันแรกที่แกมาประจำการที่หน้างาน “ชรารีไซเคิล” หน้าที่ของแกคือการคัดพับยัดถุงพลาสติกเพื่อรวบรวมเอาไปขาย แกแซวตัวเองให้เราฟังอยู่เสมอว่า “ตอนนอนเร่ร่อนอยู่ที่สนามหลวงราชดำเนิน ป้าก็อยู่กับไอ้พวกถุงพลาสติกพวกนี้เหมือนกัน แต่ต่างกันที่ใช้มันปูนอน ฝนตกก็เอามาคลุมตัวกันฝน แต่ตอนนี้ต่างกันเลย คือเราคัดแยกมันแล้วมันก็กลับมาเป็นค่าแรงเรา”
.
แกเป็นหญิงชราอายุเฉียด 70 ไม่กี่ปี สถานะเคยไร้บ้านมาไม่ต่ำกว่า 5 ปี เจ็บออดแอดด้วยโรคประจำตัว เบาหวาน ไขมัน เข่าเสื่อม
.
งานที่พอทำได้ตอนอยู่ที่ข้างถนน
.
หน้าม้าดูมวยทุกวันศุกร์ได้ 150 บาท
ต่อคิวรับพระเครื่อง 200-500 บาท
ต่อคิวรับจ้างซื้อรองเท้าออกใหม่ตามห้าง 200-400 บาท
.
มันพอมีงานให้ทำ มันพอมีเงินให้ใช้ แต่มันไม่พอให้แกได้เปลี่ยนชีวิต
.
“นอนอยู่สนามหลวง สบายใจ แต่ไม่ได้สบายตัวเท่าไหร่ กินได้อยู่ได้เพราะข้าวแจกมากกว่า ไปงานที่ไหนๆ เราก็เดินสายไปกับเขา อาศัยรับงานเสริมรับพระได้เงินมาเสริมบ้าง เท้าเคยเป็นแผลเบาหวาน ถูกตัดนิ้วเท้าออก ไม่ค่อยได้เปิดให้ใครดูเพราะอายนิ้วเท้าที่มันถูกตัด เพื่อนที่ไร้บ้านเคยตัดเล็บเท้าให้ด้วยนะ เกรงใจเขามากแต่เขาก็บอกว่า มาสิ จะตัดเล็บให้ไม่รังเกียจหรอก เพราะเป็นเพื่อนที่นอนด้วยกัน อายุห่างกัน 7-8 ปี เขาดีกับป้ามากเลย มีอะไรก็เอามาแบ่งให้”
.
ชีวิตแกเปลี่ยนได้จริงอีกครั้งด้วยถุงพลาสติก
.
“คัดถุงยัดถุงนี่ถนัดเลย ร่างกายเรามันไม่ได้แข็งแรงหรอก แต่ก็ทำจนสุดแรงนั่นแหละ ถ้าไปทำอย่างอื่นก็คงไม่ได้หรอก เขาคงไม่รับ เราสูงอายุแล้ว ทำงานไปสักพักจนเช่าห้องได้ ป้าพูดตรงๆ เลยนะ อย่างมะม่วงสุก 5 ปีที่ผ่านมาไม่เคยได้แตะ เพราะไม่มีใครซื้อให้กิน เพิ่งมาได้กินเพราะมีเงินจากการทำงานตรงนี้นี่แหละ อันไหนพอมีกำลังซื้อก็ซื้อกินเองเลย”
.
หลังประโยคนี้แกก็ยิ้มหวาน ๆ ให้กับพวกเรา