“มีคนเคยแจ้งหน่วยงานรัฐไปแล้วเหมือนกัน แต่ก็ 20 ปีแล้วเขาไม่เคยได้จากพื้นที่ตรงนี้ไปไหน ชาวบ้านบอกอย่างชาชิน”
ที่ก้นซอยแห่งหนึ่งย่านแบริ่ง เขาอยู่มา 20 ปีในสภาพเหมือนในรูป
.
เทข้าวใส่พื้นแล้วกิน หลายครั้งก้มลงกินกับหมาที่อยู่คล้ายมิตรสหาย
.
พูดคนเดียว นอนตากแดดตากฝน กินข้าวบูดเน่าให้คล้ายของเอร็ดอร่อย
.
เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวสกปรก อาบฝุ่นดินฝุ่นปูนแทนน้ำประปา
.
“พี่เคยเห็นมีคนซื้อไอติมให้เขา เขาเอาเข้าปากตัวเองแล้วก็ยื่นให้หมากิน แล้วก็มากินต่อ วัน ๆ นั่งคุยกับหมากับนกบ้าง แต่กับคนเขาไม่คุยนะ”
.
“พี่เห็นเขามา 20 กว่าปีแล้ว ตอนมานอนข้างถนนแรก ๆ เขาจะหวาดกลัวผู้ชาย ไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมา หลายปีนะที่เขาไม่อาบน้ำเลย ใส่เสื้อผ้าชุดเดิม มีคนให้เสื้อผ้าเขานะ แต่เขาก็ฉีกขาดหมด แล้วกินมั่วซั่ว ไม่รู้ว่ามีชีวิตมาถึงตอนนี้ได้ยังไง”
.
“เราก็เวทนาเขานะ เขาไม่รู้ตัวเลยเวลาเขาไปนั่งกลางถนน ไม่กลัวจะโดนรถชน บางทีเห็นเขานั่งกินข้าว ข้าวกระเด็นออกจากปาก เหมือนเขาเคี้ยวไม่ได้ ฟันเขาน่าจะหมดปากไปแล้ว”
.
มีคนเคยแจ้งหน่วยงานรัฐไปแล้วเหมือนกัน แต่ก็ 20 ปีแล้วเขาไม่เคยได้จากพื้นที่ตรงนี้ไปที่ไหน ชาวบ้านบอกอย่างชาชิน ไม่สนใจที่จะพูดถึงเหตุผลที่แจ้งไปแล้วแต่เขาก็ยังต้องอยู่ตรงนี้
.
อยู่กับความเวทนาทุกคืนวัน จากเช้ายันบ่าย และย้ายลงเย็น มากกว่า 20 ปี
.
วันที่ทีมผู้ป่วยข้างถนนได้ร่วมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ สน.บางนา กำลังนำตัวผู้ป่วยขึ้นรถตำรวจ เพื่อนำส่งไปยังโรงพยาบาล หญิงในชุมชนคนนึงเข้ามาบอกว่า “ลูกเอ้ย ไปรักษาเถอะนะ อยู่แบบนี้มาครึ่งค่อนชีวิตเอ็งแล้ว ไปมีชีวิตใหม่ อยู่ดีกินดีเหมือนคนอื่นเขา”
.
วันนี้ผู้ป่วยทำการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชแล้ว และรอเข้าสถานคุ้มครองคนไร้ที่พึ่งต่อไป