“ผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ในพื้นที่สาธารณะ ส่วนใหญ่ป่วยเป็นโรคทางจิตเวช ที่เรียกว่า “โรคจิตเภท” โรคที่ทำให้ผู้ป่วย มีอาการหูแว่ว เห็นภาพหลอน มีความเชื่อความคิดที่ผิดปกติอย่างรุนแรง”
เราเรียกพวกเขาว่า “ผู้ป่วยข้างถนน”
.
ขยายความสักหน่อย เขาคือผู้ป่วยจิตเวชที่ใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ในพื้นที่สาธารณะ ส่วนใหญ่พวกเขาป่วยเป็นโรคทางจิตเวช ที่เรียกว่า “โรคจิตเภท” โรคที่ทำให้ผู้ป่วย มีอาการหูแว่ว เห็นภาพหลอน มีความเชื่อความคิดที่ผิดปกติอย่างรุนแรง
.
พวกเขามาอยู่ข้างถนนได้อย่างไร คำตอบต่อคำถามนี้คือ พวกเขามีอาการป่วยและหนีออกมาจากบ้าน จากครอบครัวด้วยพฤติกรรมของโรค พวกเขาคือ “คนหาย” รูปแบบหนึ่ง เมื่อมาอยู่ในพื้นที่สาธารณะ พวกเขาจะมีพฤติกรรมแยกตัว หลบซ่อน ไม่สนใจสภาพร่างกายของตัวเอง
.
แล้วทำไมพวกเขาบางคนถึงไม่ได้รับความช่วยเหลือ ให้ได้เข้าสู่การบำบัดรักษาที่โรงพยาบาล และได้เข้าสู่การฟื้นฟูที่เหมาะสม ไม่ว่าจะได้กลับบ้าน หรือได้เข้าสู่สถานสงเคราะห์
.
หลายรายอยู่ในพื้นที่นั้นมาหลายปี อย่างผู้ป่วยคนล่าสุดในโพสต์ของมูลนิธิกระจกเงา อยู่ในพื้นที่สาธารณะมาร่วม 20 ปี
.
ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้รับความช่วยเหลือ ???
.
1. หลายครั้งชาวบ้านที่พบเห็น มักจะแจ้งไปที่หน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐ แต่หลายครั้ง คำตอบที่หน่วยงานรัฐให้คือ ไม่ใช่ภารกิจไม่มีอำนาจตามกฎหมาย ผู้ป่วยยังไม่ได้ทำอะไรเป็นการเสียหายหรือรุนแรง ผู้ป่วยไม่มีญาติ ไปส่งโรงพยาบาลแล้วโรงพยาบาลไม่รับ
.
2. หลายครั้ง เจ้าหน้าที่รัฐมีการดำเนินการ แต่ดำเนินการโดยวิธี ไล่ผู้ป่วยออกจากพื้นที่ที่ถูกแจ้ง หรือ เอาผู้ป่วยออกมาจากพื้นที่รับผิดชอบ มาอยู่ในพื้นที่รับผิดชอบอื่น
.
3. ในเชิงระบบ โรงพยาบาลจิตเวช (ในกทม.) มีความแออัดหนาแน่นของผู้ป่วยในอยู่มาก อัตราการครองเตียงเกิน 100% การจำหน่ายออกของผู้ป่วยจิตเวชเร่ร่อนหลังสิ้นสุดการรักษาของโรงพยาบาลเป็นเรื่องยาก
.
4. ในเชิงระบบ สถานสงเคราะห์ของรัฐ ในสังกัดของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ ที่จัดสรรไว้รองรับสำหรับกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชเร่ร่อน ที่ไม่สามารถกลับครอบครัวได้นั้น ทุกที่เต็มแน่น จนระบบการบริการภายในรวน
.
5.เมื่อระบบบำบัดรักษาของโรงพยาบาลเต็มแน่น เมื่อระบบรองรับคนหลังสิ้นสุดการบำบัดรักษาเพื่อทำการฟื้นฟูดูแลแบบระยะยาวอย่างสถานสงเคราะห์ที่เต็มแน่นเช่นกัน มันจึงส่งผลให้ระบบการให้ความช่วยเหลือผู้ป่วยจิตเวชจากพื้นที่ข้างถนนจึงติดขัดเช่นกัน
.
นี่คือปัญหาแค่ส่วนหนึ่งที่ทำให้ “ผู้ป่วยจิตเวช” ยังต้องอยู่ที่ข้างถนน
.
จาก 1 วันเป็น 1 ปี จาก 1 ปีอาจเป็น 5 ปี เป็น 10 ปี หรือ 20 ปี เหมือนผู้ป่วยรายล่าสุดที่มูลนิธิกระจกเงาได้ให้ความช่วยเหลือไป
__________
โครงการผู้ป่วยข้างถนน มูลนิธิกระจกเงา