โครงการคนอาสา

เรื่องเล่าของเค้าเด็กตลาด(แตก) 


วันเตรียมทัพ

น้องเป็นนักศึกษาปี 3 จากมหาวิทยาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง ที่จะต้องฝึกงานเพื่อที่จะจบ อยากจบว่างั้นเหอะ โอ้ยตายแล้วเราจะต้องฝึกงานแล้วหรือนี่ แล้วจะทำยังไงเนี่ย ชีวิตไม่เคยทำงานเป็นชิ้นเป็นอันเลย แล้วงานนี้จะรอดไหมวะ สิ่งแรกที่คิดคือจะต้องหาที่ฝึกงานแล้วบริษัทที่ไหนละที่เค้าต้องการเด็กฝึกงาน ต้องหาต้องหาให้ได้ แล้วผู้อุปการคุณท่านแรกก็คือบริษัททำออกาไนเซอร์ โฮ้หรูมากเกินตัวจริงๆเลย แต่พี่เค้าบอกว่าน้องสามารถทำได้นะ วันแรกที่ไปฝึกงานอะไรเนี่ยมีหมาอยู่ในที่ทำงานด้วย ขนเนี่ยกระจายเลย วันแรกก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอก วันที่สองปริ้นงานแล้วก็จัดของเริ่มทำตัวเหมือนแม่บ้านยังไงยังงั้นเลย วันที่สามทำเหมือนเดิมแล้วก็เริ่มคิดว่าตกลงเรามาทำอะไรกันเนี่ย แล้วก็หวนคิดถึงคำที่ว่าน้องสามารถทำได้นะใช่สิให้ฉันมาเป็นแม่บ้านนี่  วันที่สี่ไม่มีอีกแล้วเราต้องหาที่ฝึกงานใหม่ แล้วก็นึกถึงสถานที่หนึ่งที่เราเคยพูดเล่นๆกับเพื่อนๆว่าเราสนใจที่นี่วะ มูลนิธิกระจกเงา เราจะต้องหาที่อยู่และเบอร์โทร แล้วมูลนิธิกระจกเงาคืออะไรวะ  สถานรับเลี้ยงเด็กรึเปล่า สิ่งที่สะเทือนใจตอนที่เข้าไปดูในเว็บก็คือ นักศึกษาบ้าฝึกงาน มันดูหน้ากลัว ไม่น่าไว้ใจ จะไม่กล้าเข้ามาก็เพราะคำว่า บ้าฝึกงานนี้แหละ ไหนๆก็ลองโทรไปถามพี่เค้าก่อนแล้วกัน  พี่ที่รับผิดชอบเรื่องนักศึกษาฝึกงานคือพี่จรัญ แล้วเราก็ได้พูดคุยกับพี่จรัญ ฟังเสียงแล้วนึกถึงคนพูด ขาวตี หน้าตาดีนิดหน่อยแล้วเราก็นัดกันเลื่อนมาเป็นวันที่27มีนาคม  

วันออกรบ 

วันที่27มีนาคม เมื่อมาถึงตึกแปซิฟิกเพลสแล้วมองขึ้นไปขางบน โฮ้ไฮโซสุดๆมองดูคนที่มาทำงานที่นี้แต่งตัวดูดีนะ ดูดี เราซิอะไรเนี่ยอย่ามองฉันอย่างนั้นนะฉันไม่ได้มาเป็นแม่บ้านที่นี้นะฉันมาฝึกงาน แล้วก็มองดูรอบข้างกายของเราอะไรเนี่ยที่นี้ประเทศไหนฝรั่งเต็มเลย พอมาถึงชั้น 12 ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง ใครวะมาเรียกชื่อเรา พี่เสื้อแดงตัวใสโม่งเดินมาหาเรา คนงานที่ไหนวะเนี่ย เค้าคือพี่จรัญนั้นเอง แล้วพี่เค้าก็พาเข้าห้องแนะนำให้รู้จักกับทุกคน แล้วก็อธิบายเรื่องงานให้ฟัง แล้วตอนบ่ายพี่หนูหริ่งก็ให้เราประชุมด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้มายังไม่ทันไรก็ให้ประชุมพูดเรื่องอะไรกันเราก็ไม่รู้ด้วยเราก็งงดิ แล้วก็มีพี่คนหนึ่งเค้าให้เราส่งแฟกส์ทำเป็นที่ไหนละแต่พี่เค้าก็สอนนะ แต่พอเราทำจริงๆแล้วมันไม่ได้แล้วก็บอกพี่คนข้างๆพี่เค้าก็บอกว่ารอหน่อยนะคะ รอเป็นชั่วโมงแล้วนะพี่คิดในใจแล้ววันแรกก็ผ่านพ้นมา พอกลับถึงห้องเพื่อนก็ถามเลยว่าเค้าให้เลี้ยงเด็กกี่คนเราก็ทำหน้างง เราก็พูดให้ฟังเกี่ยวกับงานของเราโม้ซะเลย 

ก่อนที่มาถึงออฟฟิตเราต้องเจออะไรบ้างละเราต้องกระเสือกกระสนตื่นตอน6โมงเช้า เพื่อนแอบหัวเราะเสียงดังมาก เพราะมันบอกว่าสะใจที่เห็นเราตื่นตอน6โมง คิดดูสิไม่ได้ตื่นตอน6โมงนานเป็นปีแล้วแล้วจะต้องนั่งรถเมล์มาอีก2ชั่วโมงเติมๆเพื่อจะมาทำงาน อุทิศตนสุดสุด ครั้นจะนั่งเรือมาก็ไม่มีเบี้ยพอ ในทุกๆวันที่เราต้องทำคือกล่าวสวัสดีทุกคนและทำการบันทึกว่าวันนี้เราจะทำอะไรบ้างหลังจากนั้นสิ่งที่เราต้องทำในทุกวันคือประชุมเช้า แล้วก็ปรับทุกข์สุขกับอาจารย์ใหม่ พี่ใหม่คือพี้เลี้ยงของเราเองพี่ใหม่อธิบายถึงเรื่องงานที่พี่เค้าทำอยู่ตอนนี้แล้วก็หน้าที่ของเราว่าจะทำอะไรบ้าง พี่ใหม่ผู้รอบรู้กว้าง...ขวางไปทุกเรื่อง แลดูน่าเชื่อถือถึงจะติงต๊องหน่อยก็เหอะ น่าพี่เค้ารู้จริง(อะเปล่า) อ๋อลืมบอกไปน้องนะอยู่ทีมคนอาสา ซึ่งนำทีมโดยพี่จรัญ พี่นัน พี่เก่ง และพี่ใหม่ ซึ่งในแต่ละวันเราจะต้องทำสงครามประสาทกับพี่ใหม่ทุกวันมันคือสีสันของชีวิต” นี่คือคำสั่งนะ”จะต้องอ่านหนังสือพิมพ์ทุกฉบับทุกวันแล้วก็อัพเดทข้อมูลกัน แล้วพี่ใหม่ก็จะแนะนำหนังสื่อให้อ่านซึ่งเป็นหนังสื่อที่เราไม่เคยอ่านเลย หนังสือมีสาระทั้งนั้น แล้วเราก็จะต้องรื้อฟื้นบทเรียนใหม่เกือบทั้งหมด ในที่ทำงานของเราจะมีสัตว์เลี้ยงแสนรัก ตัวเล็กๆน่ารักที่เดียวเจ้าปีเตอร์มันจะชอบพี่จรัญมาโดยผลสำรวจจากดุสิตโพลใครๆก็ต่างรักมันจริงไหมคะ

งานของเราก็คือการหาข้อมูลของบริษัทที่น่าสนใจเพื่อที่จะติดต่อเค้าเรื่องการทำกิจกรรมเพื่อสังคมว่าบริษัทของเขานั้นมีความสนใจหรือเข้าใจเกี่ยวกับการทำกิจกรรมเพื่อสังคมเพียงใดเป็นการทำการสำรวจนะ ซึ่งในแต่ละวันเราจะต้องติดต่อกับบริษัทต่างๆมากมายแรกๆก็ตื่นเต้นมากพูดผิดถูกแต่ทำทุกวันก็ชินเสียแล้วสนุกดีแต่ก็เบื่อๆบ้างในบางเวลาเพราะเค้าไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไร แล้วก็ต้องหาข่าวเกี่ยวกับองค์กรข่าวต่างๆที่มีเรื่องที่น่าสนใจในแต่ละวันบางครั้งพวกพี่ๆก็ใช้ไปทำอย่างอื่นบ้างได้เรียนรู้งานหลายอย่าง  ซึ่งในแต่ละวันเราจะต้องทำตัวยืดหยุ่นเหมือนตุ่นไม่มีผิดเพราะเราต้องเตรียมรับกับสถานการณ์ต่างๆที่จะต้องเกิดขึ้นในแต่ละวันไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องของสังคมการทำงานเพราะต่างคนต่างมาต่างคนต่างคิดเราจะต้องยืดหยุ่นอยู่เสมอ นี่แหละคือสังคมการทำงานจริงๆ


วัน
(ใช้
)แรงงานแห่งชาติ

วันที่23เมษายนจากเป็นเด็กฝึกงานเราจะไปเป็นเด็กสร้างบ้านที่พังงา

 

              วันที่24เมษายน เวลา6.25ถึงแล้วพังงา ง่วงมากๆไม่อยากตื่นแต่ต้องตื่นเราจะต้องพร้อมสู้สู้วันแรกก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกพี่เกรียงพาไปดูว่าเค้าทำอะไรกันบ้างวันที่25เราก็ได้ทำงานจริงๆเสียทีเราได้ผสมปูนเทพื้นไม่เท่าไรหรอกแค่เกือบตาย แล้ววันต่อมาเราก็ไปขุดส้วมเป็นสถาปัตยากรรมที่ล้ำค่าเป็นงานก่อสร้างที่ภาคภูมิใจมาก เพราะไม่คิดว่าเราจะทำได้เราและพี่ก้อยผู้ไม่ย่อท้อต่อความยากลำบากช่วยกันขุดส้วมจากพื้นดินมาเป็นหลุมส้วมยอมรับว่าเหนื่อยจริงๆ แต่ก็สนุกเพราะเรามีความสุขกับสิ่งที่ทำไง ความเหนื่อยจึงกลายเป็นความสนุกสนานแทน มีเสียงเพลงและเสียงหัวเราะตลอดเวลาที่ขุดส้วมซึ่งเสียงนั้นมาจากพี่โต๊ะฉึง และชีโนะซูเกะอาสาสมัครเพื่อนร่วมทีมพี่โต๊ะพี่ใหญ่ใจดี ชีโนะผู้บ้าพลังเธอไม่เคยบอกว่าเหนื่อยเลยและอาสาสมัครทุกคนเราร่วมมือกันทำงานเต็มที่กับมัน และสักวันหนึ่งฉันจะต้องไปที่พังงาอีกแน่นอนฉันจะกลับไปใช้ส้วมของฉัน


ชีวิตของการทำงาน

              การทำงานนั้นที่จริงแล้วต่างจากเราคิดมาก หากเรายังไม่ปรับตัวตั้งแต่ตอนนี้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำงานจริงๆแล้วเราจะไม่สามารถทำงานได้จริงเลย ดังนั้นเราต้องปรับตัวเสียใหม่ มูลนิธิกระจกเงาสอนให้เราได้รู้หลายอย่างไม่ใช่เพียงเรื่องงานอย่างเดียว แต่สอนถึงเรื่องมิตรภาพซึ่งเราสามารถซึมซับได้เองไม่ต้องมีใครมาบอก ซึ่งสิ่งนี้จะทำให้เราสามารถทำงานอยู่ในสังคมนี้ได้อย่างไม่ทุกข์มากเหมือนกับสังคมที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน น้องต้องขอบคุณพี่ๆทุกคนนะคะที่ทำให้รู้ว่ากระจกเงาคืออะไร

ทุกคืนวันผ่านล่วงห่วงหนักหนา 
หากถามมา ตอบไป ไม่รู้ ซวยซิตู 
ทั้งโซ่ แซ่ กุนแจมือ มิได้ขาด 

ถ้าหากพลาด คงตายแน่ พ่อแม่จ๋า 

ขอไว้เลยผู้หวังดีที่เคารพ 

ขอจงจบความโหดร้ายไว้เท่านี้ 

    มอบแด่พี่ใหม่รักดอกจึงหยอกเล่น 

เจอหน้าเธอครั้งแรกใจสั่นไหว 

ทั้งหน้าไซ้ เรือนร่าง ดูองอาจ 

ทั้งผิวพรรณดี  สีไม่ตก ดูไฮโซ

ตัวใส่โม่ง สูงโป่รง เหมือนนายแบบ 

กลัวเหลือเกินกลัวใจไปหลงเธอ 

หลงว่าเธอนั้นเป็นมือปืน
มอบแด่พี่จรัญพระเอกของเรา

 

 

 

 



อ่าน 2441

 
นฤเบศร์ เพิ่มเขตรกิจ (เบศร์) มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา โครงการผู้ป่วยข้างถนน ศูนย์ต่อต้านการค่ามนุษย์
 
น.ส.เพ็ญพร   กลีบสมุทร (โบ) มหาวิทยาลัย ราชภัฎนครราชสีมา นักศึกษาฝึกงานโครงการ NgosCyber
 
ประกายมาส ศิริเงิน (หนายเตย) มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา นักศึกษาฝึกงานโครงการ : ยุติธุรกิจเด็กขอทาน
 
นางสาวคัทลียา  ไพสีขาว  (เฟิร์น) มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  โครงการ : NGOs Cyber (Website)
 
ภัทราพร  มณีโชติ (เอ็มมี่) มหาวิทยาลัย มหาสารคาม คณะวิทยาการสารสนเทศ เอก ประชาสัมพันธ์  นักศึกษาฝึกงาน การตลาดเพื่อสังคม
 
นาย เดชา สันทวิลาศ (เดย์)  ปริญญาตรี ชั้นปี4 มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา สำนัก ศิลปะศาสตร์ สาขา พัฒนาสังคม
 
โครงการ ICT4D
 
อิ๊ฟ นักศึกษาฝึกงานโครงการ แบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง
 
พรรณิภา  ชัยบุตร (ยุ้ย)  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์   นักศึกษาฝึกงานโครงการ NgosCyber
 
น.ส.จันทร์ฐิมา  แซ่จิ้ว (จิ๊บ) มหาวิทยาลัยสงขลานครินท์  วิทยาเขตภูเก็ต  นักศึกษาฝึกงานโครงการ NGOs Cyber
 
ต่วน นีซะ  รอยา  (ต่วน) มหาวิทยาลัย ทักษิณ นักศึกษาฝึกงาน โครงการ NGOsCyber
 
อธิยา ผ่องใส (ปุ๋ย)  มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี  นักศึกษาฝึกงาน โครงการ แบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง
 
นางสาวปนัดดา บุญประกอบ นักศึกษาฝึกงานโครงการ NGOS clyber วิทยาลัยอาชีวศึกษานครปฐม
 
เปา นักศึกษาฝึกงาน โครงการ NGOsCyber
 
แป้ง โครงการผู้ป่วยข้างถนน


   

            

"กายพร้อมใจพร้อม โครงการนักศึกษาฝึกงาน มูลนิธิกระจกเงา ยินดีต้อนรับ"
สอบถามเรื่องการฝึกงานได้ที่ (พี่สุกี้) สุธิตา หมายเจริญ 02-9732236-7#1499
E-mail: intern@mirror.or.th