โครงการศูนย์ข้อมูลคนหาย

นีนี่...เด็กสร้างของกระจกเงา

            กระจกเงาที่...ที่ไม่เคยรู้จัก 
                

ก่อนหน้านี้ไม่เคยรู้จักมูลนิธิกระจกเงามาก่อนเลยให้ตายเถอะ NGO คืออะไรก็ไม่เข้าใจ รู้แต่ว่าNGOเป็นคนบ้าที่ชอบปั่นป่วนสังคม เอิ๊ก...เอิ๊ก (ใครมาอ่านจะโดนตื๊บไหมเนี่ย คุณนีนี่)

พอรู้ตัวว่าต้องฝึกงาน ถ้าไม่ฝึกก็ไม่จบอิชั้นกังวลเหลือเกิน เนื่องด้วยกมลสันดานแต่อ้อนแต่ออกที่หยิบโหย่ง ขี้เกียจ อ่อนไหวและหวั่นไหวง่ายเหลือเกิน อะไรมากระทบกระเทือนนิดๆหน่อยๆเป็นไม่ได้ ต้องทิ้งและหนีในทันที แล้วการฝึกงานก็คงต้องมีการอบรมบ่มนิสัย อะไรที่เราผิดก็ต้องมีคนมาสอน อิชั้นคิดแล้วเสียวสันหลังว่าตัวเองจะทนไม่ได้ เพราะคนอย่างฉันสอนไม่ได้  
            
อิชั้นรู้จักกระจกเงาก็จาก
GOOGLE เพราะเสริชหาคำว่า “นักศึกษาฝึกงาน” ตามสโลแกนคิดไม่ออกบอกกูเกิล เนื่องจากตอนนั้นอยู่ในภาวะวิกฤตหาที่ฝึกงานไม่ได้ พอเจอเวปTV4KIDS อุแม่เจ้า! โดนใจ ยิ่งพอทราบข้อมูลการทำงานเบื้องต้นว่า ทำแค่จันทร์ – ศุกร์เท่านั้น กรี๊ดดดดด...โดนใจอย่างแรงเลยคะ

            ปฐมนิเทศ...เพื่อเปิดกะลา 

               จำได้ว่าก่อนวันที่พี่จรัญนัดให้มาปฐมนิเทศ วันนั้นนักศึกษาม.รังสิต จ้าละหวั่นในการหาเครื่องแบบให้ครบชุด ก็พวกเราไม่ค่อยจะได้ใส่ชุดนักศึกษากัน พอถึงเวลาจะใส่ทีเข็มเอย กระดุมเอย เข็มขัดเอย หายลาโลกไปซะหมด
               เมื่อได้เข้ามากระจกเงาครั้งแรก โอ้แม่เจ้า!!!สำนักงานนี้สบายชะมัดเลย เจ๋ง COOL ดูทุกคนเป็นกันเองเนอะ คาดว่าคงจะเหมาะกับเรา พออยู่ไป อยู่มาสักพัก แม่เจ้า!!!ที่นี่กินกันกระจาย เอ็นจอย อิทติ้งกันดีจริงๆ

กบเลือกนาย 

 

               จุเอิน มุ่ย แตงอยู่ทีมทีวี ทุกคนมีพี่เลี้ยง มีพี่บัดดี้ แต่อิชั้นกับน้ำไม่มี สร้างความร้าวใจยิ่งนัก พวกนั้นเช้ามาก็ส่งงานเพื่อแจงตอนประชุมเช้า แต่อิชั้นต้องวิ่งหางาน พี่คนไหนมาก่อนก็จะเป็นป้อนงานให้ ซ้ำร้ายวันดี คืนหอนพี่ๆทั้ง 4 ประดังงานโถมมาพร้อมกัน โอ้ว...แม่เจ้า นีนี่ตายแน่ ใจนึงอยากย้าย...อยากย้ายทีมจัง ทำไมไม่ดูแลเราฟร่ะ

               พอมาถึงวันนี้ รู้สึกว่าตัวเองเก่ง ตัวเองดี โชคดีที่อยู่ทีมBTH จนเรียกว่าเป็นบ้าน ใครจะเหมือนเรากับน้ำล่ะ รู้หลักรู้ใจพี่ทั้ง4 รู้ว่าใครทำงานแบบไหน เรียกได้ว่าปรับตัวเก่งอย่างกับกิ้งก่าเปลี่ยนสีเลย ที่สำคัญไปกว่านั้นนะ ทำให้เรากลมเกลียวกับพี่ทุกคน ทำได้ทุกงานจนเรียกได้ว่า “นีนี่แอนด์ เดอะน้ำ แคน ดู ยู้ฮู” 

           BB แห่งBTH 

          
BBเชษฐ ย่อมาจากบิ๊กบอสเชษฐ พี่เชษฐเป็นหัวหน้าที่ถามความเห็นลูกน้องเสมอ ไม่เว้นแม้กระทั่งเด็กฝึกงานอย่างอิชั้น มีอยู่วันนึงประชุมเครียดๆ พี่เชษฐก็ยังมาถามความเห็นอิชั้น อิชั้นอดคิดไม่ได้ว่า “เด็กฝึกงานอย่างเราเนี่ยนะ จะไปมีไอเดียบรรเจิดอะไรได้ ประสบการณ์ก็ไม่มี” แต่บีบีก็ไม่ได้ละเลยความเห็นของอิชั้นเลย บางเรื่องกลับไว้ใจให้อิชั้นทำ มีความเสมอเหมือนเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง บีบีไม่เคยรังเกียจรังงอนว่าอิชั้นเป็นเพียงเป็นฝึกงาน ซึ้ง...มันเลยทำให้อิชั้นรู้สึกว่าต้องทุ่มเทให้งาน ต้องทำให้ดีที่สุด ให้สมกับที่บีบีไว้ใจ ... รักนะ  พี่ไมเคิลเชษฐ

            พี่ชายที่แสนดี 

          ความเป็นพี่ไม่ใช่เพียงแค่เพราะเกิดก่อน อิชั้นเองก้มารู้ที่นี่แหละคะ พี่ตู่...พี่ชายที่แสนดีของอิชั้น เป็นผู้สอนบทเรียนนี้ วันนึงอิชั้นร้าวใจกับเรื่องบางเรื่อง แต่ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เพียงแค่ติดอยู่นิดเดียวที่อิชั้นเปราะบางทางใจเหลือเกิน ก็ตามแบบฉบับการถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจ อะไรกระทบกระทั่งนิดๆหน่อยๆเป็นไม่ได้ 
         
วันนั้นอิชั้นยืนอยู่หน้าโรงแรมแลนด์มาร์ก คนแรกที่อิชั้นคิดถึงคือพี่ตู่ อิชั้นถือโทรศัพท์ไปพลาง ปาดน้ำตาไปพลาง พี่คนนี้พูดว่า “ สิ่งที่เธอทำพี่รู้ พี่เห็นเธอทำอะไรอยู่ มันไม่มีอะไรหรอก เราทำอะไรเราต้องรู้ตัวเอง ใครจะพูดอะไรก็ช่างเถอะ” 
             คุณคะ...ในวันที่คุณอ่อนไหว อ่อนแรงหากมีใครสักคนยื่นมือมาให้คุณจับ โอบกอดคุณ คุณคงจะรู้ว่า โลกใบนี้ยังหมุนอยู่ เหมือนที่อิชั้นมีวันนั้น ... วันที่พี่ตู่ยื่นมือและโอบกอดให้กำลังใจอิชั้น ... กำลังใจที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสได้ แม้ในวันที่หัวใจอ่อนแอ

 

หญิงเดียวในบ้านBTH

พี่สาวตากลมโต ผิวเข้ม หน้าดุ ... ใครจะคิดล่ะคะว่า เสียงเจื้อยแจ้วที่ให้คำปรึกษาอย่างแสนอ่อนหวานจะเป็นหญิงเหล็ก หนึ่งเดียวในBTH 

มีอยู่วันนึงที่อิชั้นกลับบ้านพร้อมพี่ฝน พี่ฝนพูดว่า “เสียดายนะ วันๆพี่มัวแต่รับเคส เลยไม่ค่อยได้คลุกคลีกับน้องๆเลย “ เอ่อ ... พี่ฝนคะ ขนาดเราไม่สนิทกัน เรายังลวมลามหน้าอกหน้าใจกันและกันปานนั้น ถ้าสนิทกันมิเต้นอะโกโก้โชว์กันและกันหรือคะ อิอิ

พี่ฝน...เป็นพี่สาวที่แสนดีและน่ารัก คอยห่วง ห๊วง ห่วงอิชั้นกับน้ำตลอด ที่สำคัญพี่ฝนยังเป็นล่าม เป็นที่ปรึกษา ฯลฯ เป็นทุกสิ่ง ทุกอย่างเรียกได้ว่ามีปัญหาปรึกษาเรนนี่

คำพูดนึงที่อิชั้นประทับใจพี่ฝน “ ต้องคิดว่าเค้าไม่มีใคร เค้าถึงมาหาเรา เราต้องช่วยเค้าเท่าที่ทำได้ อย่างน้อยก็แค่รับฟังก็ยังดี ดีกว่าที่เค้าจะไม่มีใครเลย” 

พี่ฝนรู้ไหม...เพราะคำๆนี้ ทำให้อิชั้นรู้สึกว่า รักโลกนี้จัง โลกใบนี้ที่มีพี่อยู่

 

“หมอผ่าออกไปกี่ตัว”

บีบีเอก ย่อมาจาก บิ๊กบาเธอร์เอก พี่ชายใหญ่ของบ้านBTH พี่เอกผู้ชายละม้ายคล้ายศิลปินเพื่อชีวิต ผมยาวๆ แต่งตัวเพื่อชีวิต สะพายย่าม มีผ้าคลุมคล้ายผ้าขาวม้า แรกๆพี่จ็อดเอกก็ทำท่าทางใจดี จนอิชั้นตายใจ เฮ้อ...คนเรานะคบกันเพียงผิวเผินไม่ได้จริงๆ

และแล้ววันหนึ่งสิ่งที่พี่จ็อดเอกแอบเอาไว้ก็เล็ดออกมา นั่นก็ “หมาเห่า หมาเห่า หมาเห่า โฮ่ง โฮ่ง” ปากร้ายกาจอย่างบอกใครเลย วันที่อิชั้นไปผ่าฟันคุด พี่แกไม่ถามไม่ไถ่ว่าเจ็บไหม ปวดไหม ถามมาได้ “หมอเอาออกไปกี่ตัว” โอ้ว...นะ ยกให้เลยพี่คนนี้

ดรีมมี่...มีหนวด

วันแรกที่มาปฐมนิเทศ พี่เชษฐบอกว่ามีพี่เจ้าหน้าที่ชื่อพี่ดรีม เขียนบทความเก่ง ไอ้เรารึก็จินตนาการว่าเป็น พี่สาวแสนดี พอวันที่เจอตัวเป็น แอร๊ยยยยยซ์ ... พี่ดรีมมี่ไหงมีหนวดอย่าง้านล่ะ

พี่ดรีมศิลปินผู้มากไปด้วยปริศนา เพราะพี่แกเงียบงำอย่างเดียว หากไปสะกิดต่อมชวนแกคุยเมื่อไหร่ล่ะก็ ... เอ่อ ภาษากวี นิยามต่างๆนา นา จะพรั่งพรูออกมาไม่หยุด สร้างความมึนให้แก่สมองไปอีก 2 วา

 

แต่กระนั้นพี่ดรีมก็คอยช่วยเหลือน้องๆเสมอ แม้ว่าจะต้องแอบพี่เอกช่วยคิดบทความก็ตาม (ฟังติ๊กเล่ามา)  

ขอให้สู้ต่อไป...พี่ดรีมมี่ศิลปิน 

 

วิน...วิน

ณ วันหนึ่งที่บ้านกระจกเงา อิชั้นเปิดประตูเข้ามา ฉับพลันนั้นเอง พี่บอย อัพข่าวก็ทัก “นีนี่ชักดังใหญ่แล้ว” กรี๊ดดด แอร๊ยยยยซ์ แม่เจ้า! คุณนายนีนี่เขียนบทความแล้วได้ลงหนังสือพิมพ์ มติชน รายวัน หน้า 32 เรื่องแชทไลน์สายมรณะ อิชั้นไม่ได้ฉันคะ คุณผู้ชม มันเป็นเรื่องจริง

ชั้วโมงแรกอิชั้นลอยจนเท้าไม่ติดพื้น หลงคิดว่าตัวเองเก่งเสียเต็มประดา สักพักต่อมาเริ่มคิดได้ ไม่ใช่อิชั้นหรอกคะที่เก่งกล้าสามารถ คนที่เก่งพี่เอกต่างหาก

อิชั้นเขียน พี่เอกเกลา พี่ฝนให้ข้อมูล พี่ตู่ให้กำลังใจ พี่ดรีมช่วยเชียร์ พี่เชษฐหันมาส่งรอยยิ้มหวานๆให้ สรุปแล้ว พวกเราทั้งหมดวิน วิน ไม่ใช่แค่อิชั้นเท่านั้น ถ้าไม่มีพวกเรา อิชั้นก็ไม่มีบทความ

 

พังงาสถานฝึกตน

คุณนายอย่างนีนี่ต้องไปพังงา เพื่อสร้างบ้านให้ชาวบ้านที่เกิดสึนามิ แน่นอนคะวันแรกอิชั้นร้องแหกปากจะกลับบ้าน แต่โน้ต (สามี)ไม่ให้กลับ “ ถ้าจะกลับก่อน เธอจะไปทำไม กลับก่อนทำให้คนอื่นเดือดร้อน” ใจอิชั้นคิดเพียงว่า “เงินกู ตัวกู กูกลับก่อน ใครที่ไหนจะเดือดร้อนว่ะ” แต่ก็กลับไม่ได้ เพราะเงินที่เอาติดตัวไปมีไม่พอค่ารถ สุดท้าย อิชั้นก็ต้องอยู่ และอยู่จนครบวันสุดท้ายด้วยความสุขใจ

วันเกือบๆจะสุดท้าย อิชั้นเดินไปลาป้าพา บ้านที่อิชั้นไปช่วยร่อนทราย “ป้าหนูจะกลับแล้วจ๊ะ” สีหน้าป้าเปลี่ยน “กลับกันแล้วเรอะ ป้าใจหาย ไม่อยากให้กลับกันเลย” นี่สินะ ความเดือดร้อนที่โน้ตพูดถึง ถ้าอิชั้นกลับตั้งแต่วันแรกๆใครล่ะจะคอยชวนป้าคุย ใครจะช่วยป้าร่อนทราย ดีใจจริงๆที่ไม่กลับก่อน

 

อยากทิ้ง...แต่ทิ้งไม่ได้

ความผูกพันในหมู่พี่น้อง ไม่จำเป็นต้องเกิดมาจากความเป็นพี่เป็นน้องที่มีดีเอ็นเอใกล้ๆกัน เหมือนที่อิชั้นได้รับจากบ้านกระจกเงา

วันแรกๆ อิชั้นมาที่นี่เพราะสถานการณ์บังคับ ใจรึ...ก็ไม่ได้อยากจะมาทำงานอะไรเพื่อสังคมทั้งนั้น ก็แค่ฝึกงานให้มันจบสิ้นกระบวนการ แต่พอมาถึงวันนี้ มันไม่ใช่แล้ว ความผูกพันยิ่งใหญ่กว่านั้น ที่กระจกเงาทำให้อิชั้นลืมคำว่า “เรื่องของเขา เรื่องของฉัน” บนโลกใบนี้มีแค่เพียงคำว่า “เรื่องของเราทุกคน” 

อิชั้นทิ้งงานที่กระจกเงาไม่ได้ แม้ว่าอิชั้นจะไม่มีความสามารถอะไรมากมาย แต่หากเพียงบทความของอิชั้นสร้างกระแส ปลุกระดมอะไรของคนในสังคมได้บ้าง อิชั้นก็อยากทำ”

จากการรับเคสทำให้อิชั้นรู้ว่า “ใจเขา ใจเรา” ไม่ใช่แค่เพียงคำคมๆที่ใช้พูดกัน เห็นพี่ฝนทำงานด้วยความทุ่มเท ไม่ว่าวันนั้นเคสจะหนักสักแค่ไหน จะมีถาโถมมามากเท่าไหร่ พี่ฝนก็ยังละเอียดอ่อน และใส่ใจทุกเคสเสมอเหมือนเป็นญาติ นั่นคือสิ่งที่อิชั้นได้ซึมซับมาจากพี่สาวคนนี้ ทำให้อิชั้นรู้จักความละเอียดอ่อน

และแน่นอนว่า อิชั้นทิ้งบ้านกระจกเงาไปไหนไม่ได้จริงๆ...งานเลี้ยงอาจจะมีวันเลิกรา แต่นีนี่จะยังคงแวะเวียนมาหาพี่ๆที่กระจกเงา รับรองไม่เหงาหรอกค่า..คุณๆ

 

 

 

 

 



อ่าน 1929

 
นายวิศรุต บุญทำ (รุต) โครงการ  ICT4D มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์
 
ภูริภัทร อยู่ลือ (ภัทร) ใครๆเรียก Keneji_phat  ศึกษา: มหาวิทยาลัยพะเยา (แต่ก่อนเคยเป็นมหาวิทยาลัยนเรศวร ตอนนี้ประกาศอิสรภาพแล้ว )  คณะ: เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร   สาขา: วิทยาการคอมพิวเตอร์  นักศึกษาฝึกงานโครงการ  : NGOS cyber
 
น.ส.จันทร์ฐิมา  แซ่จิ้ว (จิ๊บ) มหาวิทยาลัยสงขลานครินท์  วิทยาเขตภูเก็ต  นักศึกษาฝึกงานโครงการ NGOs Cyber
 
นายอัครพล ภู่พรายงาม ต้น ศึกษา : มหาวิทยาลัยศรีปทุม สาขา : เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร นักศึกษาฝึกงานโครงการ : NGOs Cyber (Website)
 
 อภิญญา รัชยาว ชื่อเล่น อ้อม ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นักศึกษาฝึกงานโครงการ : NGOs Cyber
 
โครงการคนอาสา (โรงพยาบาลมีสุข)
 
น.ส.ภาสณี  มูลด้วง  (ส้ม) แผนกคอมพิวเตอร์ธุรกิจ  วิทยาลัยอาชีวศึกษานครปฐม
 
น.ส. กมลทิพย์  บุญวิเศษ  ( แอม ) มหาวิทยาลัยราชภัฏจันเกษม  โครงการโรงพยาบาลมีสุข
 
นางสาวพลอยไพลิน  ลีจ้อย (บลู) มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม คณะวิทยาศาสตร์เเละเทคโนโลยี สาขาวิชา วิทยาการคอมพิวเตอร์ ภาควิชา คอมพิวเตอร์กราฟฟิกเเละมัลติมีเดีย โครงการคอมเพื่อน้อง
 
ภานุพงษ์ พันชเวช (ปอ) มหาวิทยาลัยศรีปทุม โครงการ : NGOs Cyber (Web)
 
น้องเอก วิทยาลัยเทคนิคอุบลราชธานี ฝึกงานโครงการ Ngos Cyber ฝ่ายโปรแกรม
 
ณัชชา  กวีกิจบำรุง  ชื่อเล่น บี ศึกษา มหาวิทยาลัยกรุงเทพ คณะ ศิลปกรรมศาสตร์ นักศึกษาฝึกงานโครงการ NGOs Film
 
นางสาวกวีนา วจนะวงศ์สาทร (แอน)  มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์โครงการ : NGOs Cyber (Web)
 
จุลจุฬา เทียมถนอม (ฟาง)  มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี  นักศึกษาฝึกงาน โครงการ แบ่งปันเพื่อการเปลี่ยนแปลง
 
น้องติ่ง วิทยาลัยเทคนิคอุบลราชธานี ฝึกงานโครงการ Ngos Cyber ฝ่ายโปรแกรม


   

            

"กายพร้อมใจพร้อม โครงการนักศึกษาฝึกงาน มูลนิธิกระจกเงา ยินดีต้อนรับ"
สอบถามเรื่องการฝึกงานได้ที่ (พี่สุกี้) สุธิตา หมายเจริญ 02-9732236-7#1499
E-mail: intern@mirror.or.th