โครงการรพ.มีสุข


ฤทัยชนก  จินตนาวรารักษ์(บุ้ง)
นักศึกษาฝึกงานโครงการรพ.มีสุข
มูลนิธิกระจกเงา

 
เวลามันไม่เคยหยุดหมุน...

          1วันมี 24ชม.จะมีสักกี่คนที่ใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่า  ในวันเวลาที่รีบเร่ง บางคนมีเวลาไม่พอใช้บางคนเวลาเหลือใช้มากจนเกินไป ส่วนตัวข้าพเจ้าในตอนนี้มีเวลาว่างเหลือใช้ คิดเพียงว่าควรทำอย่างไรไม่ให้เวลาที่มีนั้นสูญเปล่าไปกับการพักผ่อนอยู่บ้านเฉยๆและหมดไปอย่างไร้ค่าตลอดปิดเทอม

          ข้าพเจ้ามีโอกาสเข้ามาฝึกงานที่ มูลนิธิกระจกเงา กับเพื่อนหลายคน การทำงานที่นี้แบ่งเป็นหลายฝ่าย ข้าพเจ้าเข้ามาทำงานฝ่ายคนอาสา  ในโครงการที่มีชื่อว่า
โรงพยาบาลมีสุข มีหน้าที่เป็นอาสาสมัครทั่วไป เริ่มแรกของการทำงาน การปรับตัวเป็นเรื่องสำคัญที่ข้าพเจ้าต้องทำ เพราะว่าไม่เคยทำงานจริงเลย มันเกิดความรู้สึกแตกต่าง

       จากการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างสิ้นเชิง ต้องมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ตื่นแต่เช้าทุกวัน กลับบ้านดึก และเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไปกลับจากที่ทำงาน
รับรู้ได้ถึงการใช้ชีวิตในรูปแบบของผู้ใหญ่มากขึ้น และรู้สึกตัวเองเป็นมนุษย์เงินเดือนเข้าไปทุกที เป็นเพราะไม่เคยเจอการทำงานจริงมาก่อน พอเจองานที่มันทำให้เราเหนื่อยก็อยากหยุด
แต่คิดว่ามันหน้าที่ แลเราควรทำให้ดีที่สุด เลยตัดสินใจทำงานต่อ
         การทำงานถูกดำเนินต่อไป ผ่านไปวันแล้ววันเล่า 1อาทิตย์ ข้าพเจ้าไปทำงานที่ โรงพยาบาลเด็ก3วัน วันจันทร์ พุธ ศุกร์ บางทีวันอังคารก็ไปทำงานที่โรงพยาบาลรามาฯ
   

       
          ทำงานเป็นจิตอาสาเกี่ยวกับเด็ก จิตอาสาเป็นศัพท์ใหม่ที่เพิ่งรู้จักตอนที่มาทำงานที่นี้ การทำกิจกรรมในแต่ละครั้ง ต้องมีการวางแผนและเตรียมตัวก่อนลงพื้นที่ทุกครั้ง เราเตรียมอุปกรณ์ในการทำกิจกรรมในแต่ละครั้งด้วย เรานำรูปภาพการ์ตูนลายต่างๆ สี ดินสอ ของเล่น นิทานอีสป ฯลฯ ไปทำกิจกรรม เพื่อนำสิ่งเหล่านี้ไปเป็นเครื่องมือดึงดูดความสนใจ และเป็นเครื่องมือสร้างความสุขแก่ผู้ป่วยเด็กได้เป็นอย่างดี   น้องๆให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรมและดูมีความสุขที่ได้เล่น  ได้พูดคุยสนทนา ได้พบปะกับอาสาสมัครที่มาทำกรรมด้วย ยิ่งทำงาน ก็รู้สึกเห็นใจเด็กป่วยเหล่านี้มากขึ้น ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็ก ควรจะได้วิ่งเล่นซุกซน แต่กลับต้องมานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ถ้าเค้าเลือกที่จะไม่เจ็บป่วยได้คงดี... เราทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากการทำกิจกรรมสร้างความสนุก ความสุขทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาล เป็นพี่เลี้ยงเล่นกับเด็กเพียงชั่วคราวเท่านั้นเอง สิ่งนี้อาจทำให้เด็กลืมความเจ็บป่วยจากโรคร้ายได้บ้าง เด็กที่โรงพยาบาลจะต้องนอนรักษาตัวเป็นเวลานาน การทำงานของเรามีการลงพื้นที่ต่อเนื่อง ทำให้เด็กพบเจอเราเป็นประจำ ทำให้เกิดความคุ้นเคยกันและกัน เวลาที่เราไปโรงพยาบาล เด็กๆก็ดีใจที่เห็นเรา เกิดรอยยิ้มเล็กๆและเสียงหัวเราะที่เห็นหน้าเรา มันเป็นอะไรที่ทำให้เราอยากทำงานต่อไป

            แม้ว่าบางครั้งเราเกิดความเบื่อหน่ายในการทำงานที่ซ้ำซากจำเจในการที่ต้องอยู่แต่โรงพยาบาลบ่อยๆ แต่พอนึกถึงเด็กที่เค้ารอเราไปเล่นด้วย มันกลายเป็นความรู้สึกที่เราต้องรับผิดชอบ ต่องาน ต่อหน้าที่ที่เราทำอยู่ ในเมื่อนี่เป็นงานของเรา เราก็ต้องทำให้มันดีที่สุด
       นอกจากงานที่ทำให้เราได้รับประสบการณ์ชีวิต ยังได้เพื่อนต่างมหาวิทยาลัยหลายคนอีกด้วย การสร้างมนุษญสัมพันธ์ที่ดีต่อเพื่อนร่วมงาน การวางตัวอย่างเหมาะสมต่อพี่ทีมงานทุกคน และ
การที่ได้แลกเปลี่ยนมุมมอง ทัศนคติ ความคิดเห็นในการประชุมเวทีนักศึกษา
       
ทุกๆวัน ถึงบางทีอาจมีความคิดที่ขัดแย้งแต่ก็เป็นการเปิดมุมมองให้กว้างขึ้น และทำให้เรารู้จักรับฟังความคิดของคนอื่นมากขึ้น  มีเหตุและผลมากขึ้นด้วย

       สุดท้าย ต้องขอขอบคุณพี่ทีมงานมูลนิธิกระจกเงาทุกคนที่ให้โอกาสนักศึกษาบ้าฝึกงานอย่างเราได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆแต่ให้อะไรมากมายเกินกว่าที่คาดว่าจะ
ได้รับซะอีก เราได้เรียนรู้การทำงานจริงซึ่งสอนให้รู้จักคิดมากขึ้น ต้องขอบคุณโลกที่ไม่เคยหยุดหมุน  เวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน และโอกาสดีดีที่ทำให้เราได้มาพบและรู้จักกัน ได้มาร่วมเป็นคนหนึ่งในกระจกเงาบานเล็กแห่งนี้
ขอบคุณมากๆค่ะ.... 
 

 



อ่าน 2325

 
สุกัญญา คงเจริญ (วุ้นเส้น) มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา โครงการการตลาดเพื่อสังคม
 
สาริศา สวดประโคน (เปิ้ล) มหาวิทยาลัยรังสิต นักศึกษาฝึกงาน โครงการ ประชาสัมพันธ์
 
 อภิญญา รัชยาว ชื่อเล่น อ้อม ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นักศึกษาฝึกงานโครงการ : NGOs Cyber
 
นายชเลงพจน์ เพชรโรจน์ (ตอต้น) โครงการ ICT4D มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี สาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์
 
 อุษาสวรรค์  ศรีเมืองแก้ว(น้ำแกง) มหาวิทยาลัยบูรพา โครงการNgos Cyber (ฝ่ายผลิต Website)
 
สิทธิโชค จรัลศิริรุ่งกานต์ (ฟิล์ม) มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต  นักศึกษาฝึกงานในโครงการ NGOsCyber
 
ทวีเกียรติ ยางศรี  (อาร์ม) มหาวิทยาลัยรังสิต นักศึกษาฝึกงาน โครงการ ประชาสัมพันธ์
 
โครงการไอซีทีเพื่อการพัฒนา (ICT4D)
 
นาย เดชา สันทวิลาศ (เดย์)  ปริญญาตรี ชั้นปี4 มหาวิทยาลัยนเรศวร พะเยา สำนัก ศิลปะศาสตร์ สาขา พัฒนาสังคม
 
 นางสาวนิภาพร   ผ่องแผ้ว ( ยุ้ย) ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี คณะวิทยาศาสตร์ และ เทคโนโลยี สาขาวิชา วิทยาการคอมพิวเตอร์ โครงการ NGOS cyber
 
อาวาตีฟ อาลี (ติ๊บ) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่  ฝึกโครงการ Ngos  Cyber ฝ่ายกราฟฟิก
 
โครงการศูนย์ข้อมูลคนหายเพื่อต่อต้านการค้ามนุษย์
 
นายอัศม์เดช มัชฌิมาภิโร ชื่อเล่น อัฐ ศึกษาที่ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ คณะ ศิลปศาสตร์ นักศึกษาฝึกงานโครงการ NGOs Film
 
น.ส.สุชารัตน์  ยอดสนิท (ปุ้ย) ปี 4 มหาวิทยาลัย  อีสเทิร์นเอเชีย คณะ ศิลปศาสตร์  สาขา สารสนเทศศาสตร์ ฝึกงานโครงการ NgosCyber
 
นายณัฐวุฒิ  คนสูง (ท๊อป) มหาวิทยาลัยพะเยา  สาขาวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ โครงการ ngo cyber


   

            

"กายพร้อมใจพร้อม โครงการนักศึกษาฝึกงาน มูลนิธิกระจกเงา ยินดีต้อนรับ"
สอบถามเรื่องการฝึกงานได้ที่ พี่ปุ๋ย (สุดารัตน์ พิมพ์เสริฐ)
อีเมล์ volunteer@mirror.or.th
โทร 092-267-6292
(วันจันทร์-วันศุกร์ เวลา 10.00 - 16.00 น.)
E-mail: intern@mirror.or.th